GEDICHTEN VERLIES/ROUW

GLAZEN UREN
(Afscheid van een kind)

zomerwoud en de wind
zweept mijn trieste dag
op tot ongekende hoogten
de uren lijken scherp als glas

daar moet het zijn geweest
een plek, bruin in de zon
waarom, lieverd, koos jij hier
jouw laatste uur, scherp als glas

ik bijt me door de tijd en jij
verslond mijn jonge vaderhart
gaf mij die beker vol van gif
opdat ik hem voor je drinken zou

deze plaats zal altijd herfst zijn
mijn hart staat open maar blijft nu leeg
de spechten tikken dromen weg
ik droom een knuffel in de wind

Gerhard Burgers


PIJN
Is het waar wat de dokter zegt
is het echt, kan het bestaan
Ik voel de grond onder mijn voeten vergaan
Kanker, alleen het woord doet al pijn
Het kan toch niet waar zijn
Je had alleen maar last van je rug
Zet alsjeblieft de tijd terug
Of is dit een droom, ja het moet wel een droom zijn,
Ik knijp mezelf, nee het is geen droom, het doet pijn
Wat gaat er nu gebeuren , is er nog hoop, of is dit er niet
Hoop wanhoop verdriet, wat ligt in het verschiet.
Waarom? Waarom moet jij het zijn?
Het doet pijn, vreselijk veel pijn

© Ria Verbeek
(uit bundel mijn gedachten gedichten)


GEEN TITEL
Als je, je kind verliest
verlies je een stukje van jezelf
Als je, je kind verliest
leef je nog maar voor de helft
Nooit meer zal hij/zij je kleine jongen/meisje zijn
dat doet zo verschrikkelijk veel pijn
Als je, je kind verliest
Verlies je heel veel
Als je, je kind verliest
Verlies je van jezelf een deel.

© Ria Verbeek


OPA
Alles wat we ooit samen deden is nu slechts een herinnering.
Ik snap nog niet waarom je nou weg ging.
Voor sommigen was je omgang fijn.
En anderen deed je veel pijn.
Ik kwam niet vaak bij je.
En als ik dan kwam was het vaak in jouw belangen.
Toch heb je een plek gekregen in dat hart van me.
En ik had ook graag wat liefde van jou ontvangen!
Maar nu ben je er niet meer.
En dat alles doet me nou net zo zeer!

Rachelle(14)

WAAROM
Het doet me pijn,
pijn van binnen.
Als ik je zo zie,
hoeveel plezier je hebt,
en het zometeen ophoudt.
Je zal je laatste zucht geven,
waneer wij erbij zijn.
Ik voel het verdriet,
de pijn en de gedachten.
Het komt steeds dichter bij,
maar we weten niet waneer.
Vandaag,morgen,over een maand
of misschien toch volgend jaar?
Niemand die op deze vraag antwoord kan geven.
Tot dat het daar is,
dan lig je daar maar.
Helemaal stil er gebeurd niks,
allemaal mensen om je heen.
Die huilen en het niet begrijpen,
je hebt ons verlaten.
En ik weet dat je ons in de gaten houdt vanaf daar boven,
je bent ergens anders heen.
Jij ziet ons elke dag,
en wij moeten het doen met die ene foto,
je laatste blik en al die herinneringen.
Maar ik beloof je,
ik kom je over een paar jaar echt wel opzoeken!

Mandy

LIEVE PAPA
Papa, papa, papa
Alleen al bij het woord
Krijg ik steken in mijn hart
Van de pijn het verlies
Ik mis je papa!
Nog elke dag
Ik bid vaak s’avonds
Dat we ooit in de hemel weer bij elkaar komen
Dat is mijn grootste wens
En dat zal nooit overgaan
Jij hebt het dat speciale plekje in mijn hart
Van wie hou ik nou meer dan van jou, mama en Laura?
Van niemand..
Helemaal niemand..
Dat jij al weg moest gaan toen ik 8 was bijna 9
Nu ben ik al 13
Al weer zo lang denken de mensen
Maar voor mij lijkt het nog gisteren
Dat jij lachte, altijd gezellig was
En zoals jij altijd zei
Samen zijn we sterk!
Maar als ik weer bij je ben in de hemel
Zal ik je nooit meer verlaten
Dat zweer ik je
Hoeveel jaren er ook voorbijgaan
Ik hou evenveel van je
Dat zal ik altijd blijven doen.

Carlijn

GEEN TITEL
Dus dit is wie ik ben
Een hoopje eenzaamheid
En ik dacht dat ik mezelf ken
Ach laat me in mijn gedachten vrij
Maar dit is niet wie ik ben!
ik ben alles verloren maar niet mijn liefde
mijn liefde in dit leven
het krijgt mij niet waartoe het me richte
o nee ik wil nog zoveel geven
maar zoveel pijn, waarom moest dit zo zijn
Veel pijn gedaan, bijna niet meer te saam
Verniel niet meer bezielen,
Bedrogen belogen,
Niets meer over van mijn vorig leven,
en daar kon ik nog zoveel geven
Vernield verloren,
en soms denk ik waarom ben ik toch geboren,
Mams was je nog maar hier,
Ik blijf maar hopen
Voelt dit echt zo het verdriet?
Soms wil ik lopen blijven lopen,
Maar ik ben te moe
Te moe om te blijven hopen
Ik wilde jou nog zoveel vragen
De dingen van het leven
Jij kon je leven niet meer dragen
Je dacht niets meer te geven
Je hart is letterlijk gebroken
Wat heb ik er een koek van gebakken zeg
Ik dacht weg te doken
En nam een andere weg
Het valt mij allemaal niet mee
Soms weet ik niet meer wat ik zeg
Ach mischien komt het ooit weer goed
Laat ik alles achter mij
Jij zal het nooit meer horen
Mischien word ik op een dag weer blij
En voel dit niet als verloren,
Ik hoor er echt nog altijd bij.

Natascha

AFSCHEID
Afscheid nemen is het ergste dat er bestaat
En zeker als jij me verlaat
Je was zo zacht zo lief
Een echte echte hartedief
Je kon me alles vergeven
En nu moet ik zonder je leven
Je was alles wat ik nodig had
Het belangrijkste wat ik bezat
Je tijd was nog niet gekomen en toch moest je gaan
En zie je ik kom er nu alleen voor te staan
De tranen vloeien langs mijn wangen
En jij moet nu langs die donkere gangen
Waarom doe je dat?
heb je niet genoeg liefde gehad?
De tranen lopen van mijn gezicht en daarom dit gedicht
Vaarwel lieve schat

Onbekend

KWIJTGERAAKT?
Tot onze spijt,
Zijn we twee dierbare mensen kwijt.
Twee mensen waarvan we hielden,
Twee mensen om mee te lachen en
Vast te houden in slechte tijden.
Maar deze twee mensen zijn
We nu voorgoed kwijt.

Zijn we ze eigenlijk wel kwijt?
We dragen ze in ons hart,
Die we heel stevig hebben vastgepakt.
Deze mensen horen bij ons.
Twee mensen om van te houden
En vast te houden.

We denken aan jullie,
Voor altijd en eeuwig trouw.
Wij houden van jullie,
Tot we naar jullie komen zal.

Anne-Marije Bruin (15)

WAAROM
Waarom moest je gaan,
zo snel, niet eens de tijd om afscheid te nemen
In mijn hoofd verwarring, in mijn hart verdriet
Ik roep jou naam, er komt geen antwoord, ik mis je
Vraag me af waar je bent,
en toch zeg ik geen vaarwel, maar wel tot ziens

Cindy

VERLIES
Heb je het ooit koud gehad,
terwijl de zon scheen.
Heb je, je ooit alleen gevoeld
terwijl iedereen om je heen stond.
heb je ooit tranen voelen prikken
terwijl iedereen lachte...
Dan heb je iemand verloren
die van je hield.

Maar nog steeds kom je haar tegen,
Het is niet voorbij!
Alleen haar lichaam is van je weg genomen
Niet wat ze was en
ook niet wat ze zei....

Onbekend


NIET VERGETEN
Ik denk niet soms aan je, ik denk elke dag aan je.
Ik mis je niet minder maar meer.
Je bent er steeds langer niet.
Ik denk aan je als ik je foto zie,
die ene met die rode pet.
Ik denk aan je die 22e maart 1965,
toen je geboren werd zo midden in de nacht
en je op mijn buik gelegd werd
en direct naar mijn borst zocht
en de grote liefde die ik meteen voor je voelde.
Ik denk aan je als het kleine ventje,
met die pluizige blonde haartjes,
met dat duimpje in je mond,
luisterend naar het verhaaltje dat ik voorlas,
uit de kinderbijbel of uit Pinkeltje.
Ik denk aan je als ik een wielrenner zie,
en herinner hoe graag je dat deed.
Ik denk aan de keren
dat pa werkte met jou in je tuin.
Ik denk aan je bezoekjes hier thuis of op vakantie
en aan 4 september met ons allen uit eten
en aan het sinterklaasfeest elk jaar.
Ach, er is zoveel dierbaars om aan te denken !
Ik denk aan je,
als iemand zomaar zegt; "alles goed"?
Nooit meer is alles goed.
Soms gaat het beter dan anders.
De ene dag is mijn gemis zachter dan de andere.
Sinds anderen zeggen;
"Het is maar beter zo, hij heeft niet geleden",
"hoe erg was het geweest,
als hij als een kasplantje had moeten leven",
verlang ik nog meer naar je!
Mijn dag is beter als je naam wordt genoemd.
Als ik merk: je wordt niet vergeten.

Ma


LIEVE JONGEN
Wie zou ons toch uit kunnen leggen,
het nut van jouw plotselinge dood.
We zijn vervuld van onbegrip en woede,
ons verdriet oneindig groot.
Nog zoveel kansen in je leven,
nog zoveel liefde om weg te geven.
Talenten had je in overvloed,
in je werk bijzonder goed,
je genoot volledig van je sport
en aan vriendschap kwam je niets te kort.
Hoewel je al jaren zelfstandig woont,
heb je ons altijd je liefde getoond.
Je gezellige telefoontjes, iedere week,
het gemis hiervan maakt ons zo van streek.
De draad weer oppakken, ’t lukt ons niet.
We missen je zo, té groot is ons verdriet!

Pa en Ma


DE VERLOREN ZOON
Hetgeen U me heeft gegeven
De warmte en geborgenheid

In mijn veel te korte leven
Neem ik mee naar de eeuwige tijd

Het lichaam door U gebaard
Werd ons afgenomen, doch

Nooit de moederhaard
Daarom zal mijn geest bekomen

Geleidt door uw liefde
Uw onnoemelijk verdriet

Blijft U immer warmte geven
Aan de zoon die men niet ziet

Richard DP


OVERPEINZING
De schok van jou heengaan
de leegte die je achterlaat
tranen verbleken mijn ogen
vanwege mijn groot verdriet
Wij waren gebonden door de jaren
die we samen zijn gegaan
door vreugde en verdriet
onrecht ons aangedaan
Het was een rijk leven
vele jaren lang
nu moet ik alleen verder
en dat maakt me soms zo bang
Ik ben je dankbaar voor je liefde
die jij schonk uit je gouden hart
en ik put hier in eenzame uren
de nodige kracht.....

Onbekend


VERLIES VAN EEN VRIEND
Voorbij zijn al die mooie uren,
die mooie tijd van samen zijn
Konden we alles,
nog maar eens overdoen
We hadden het samen zo fijn
Mijn hart is leeg zonder jou
ik heb niets meer om te geven,
niets om voor te leven
niets meer om van te houden,
geen doel meer om te leven
Met jou ging ook de zomerzon,
Ik voel geen warmte meer,
om me heen
Eenzaam in de duisternis,
ik ben zo bang en alleen
Zal ik ooit weer gelukkig worden?
Met iemand waar ik op bouwen kan?
Iemand zoals jij,
die je door en door vertrouwen kan
Mijn hart doet zo'n pijn,
nu je niet meer bij me bent
Mijn ogen zijn vochtig en rood
steeds moet ik aan je denken,
want zonder jou,
is mijn wereld dood.....

Anoniem


MIJN GEDACHTEN
Het is reeds diep in de nacht,
en op de rand van mijn bed
rook ik met pijn in mijn hart,
de laaste sigaret
Mijn gedachten dwalen af
glijden in het verleden terug
Ik voel weer de bittere smart
een zware last drukt op mijn rug
Met jou heengaan,
vervlogen al mijn dromen
De toekomst is donker en leeg,
Is dit mijn verdiende loon,
die ik voor mijn misstappen kreeg???
Voor mij is het een raadsel,
want de verkeerde kreeg straf,
en het enige wat mij bleef,
is de steen op jou graf.....

Onbekend


DE BOOM VAN JOU LEVEN
De boom van jou leven
liet haar bloesem vallen
Haar jonge knoppen stierven af
de bruine verschrompelde blaadjes
bedekken nu jou graf
Niets is er meer over
van jou levensboom
God het doet zo'n pijn van binnen
denkend aan jou, alle herinneringen
Wetend dat je nooit
meer op aarde terugkomt
jou stem was opeens
voor eeuwig verstomd
Buiten hoor ik het ruisen der bomen
en ik weet dat ik eens
bij jou terug zal komen

Anoniem


DE MOGELIJKHEID
Ik kan jou ruiken
In het pas gemaaide gras

Bloemen die ontluiken
Druppels in een regenplas

Ik kan jou voelen
In de warme lentezon

Zwemmende in meren en poelen
Zelfs in het levenloos grijs beton

Ik kan jou horen
In de klanken van muziek

Echo's nooit verloren
In het spel van dramatiek

Ik kan jou niet zien
Althans...niet in het echt
Misschien

Richard DP


VERDRIET
Als je door verdriet
wordt neergeslagen.
Het waarom van dit,
aan niemand kunt vragen.
Dan is het goed,
dat je zoveel goede mensen ziet.
Ook al vinden zij,
de juiste woorden niet.

Onbekend


VOLENDAM
Op vele plaatsen zijn mensen bij elkaar.
Twaalf uur, ze wensen elkaar gelukkig nieuwjaar.
Ergens in Nederland.
Een plotselinge grote ramp.
Het Hemeltje in Volendam staat in brand.
Alles en iedereen loopt door elkaar heen.
Waar moeten ze heen.
Ruiten worden ingeslagen.
De hitte daar,is niet meer te dragen.
Mensen lopen elkaar voor de voeten.
Om de nooduitgang te zoeken.
Uit vele plaatsen in de buurt.
Worden hulpverleners gestuurd.
Maar de ramp is zo groot.
Zoveel gewonde en helaas voor tientallen de dood.
Tot in de vroege uren,
werken de hulpverleners op volle kracht.
De ernstige gewonden worden naar
de verschillende brandwondcentra"s gebracht.
Maar hoe loopt het na die tijd af.
Getekend voor hun leven.
Moeten ze hun leven weer inhoud geven.
Maar helaas met veel geduld en pijn.
Zal het voor sommige nooit meer zoals eerst zijn.
Maar laten we al die mensen.
Het beste toewensen.
Beginnen aan een nieuw leven.
Ook al valt het voor sommige zwaar tegen.
Wil ik ze toch al het beste mee geven

MARJA